
فارس
میرزا احمد فرزند شمس الدین محمد، معروف به میرزا احمد نیریزى یا میراحمد نیریزى، تواناترین و نامدارترین خوشنویس قلم نسخ ایران که در اواخر دوره صفویه مىزیسته است. او را «استاد الاساتید» ، «اعجوبه زمان»، و «نادره دوران» خوانده و آخرین کسى دانسته اند که در ایران در خط نسخ ید بیضا مى نموده و پس از او در حسن خط نسخ تاکنون کسى به میدان اشتهار پا ننهاده است . با وجود شهرت فراگیر میرزا احمد – در دوران حیات و پس از وفاتش – و با وجود آثار بسیارى که ازاو بر جاى مانده، اطلاعات و دانسته هاى ما درباره شرح احوال و زندگانى او اندک است. تذکره نگاران و شرح حال نویسان آن دوره، از جمله حزین که از معاصران وى بوده، از او ذکرى به میان نیاورده اند. آرامگاه احمد نی ریزی مربوط به سده ی ۱۴ ه. ق. است و در نی ریز، محله سادات، خیابان نی ریزی جای گرفته است و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۴۰۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.