
بغداد
در تمدنهای باستانی آسیای غربی نیایشگاهی برای خدایان میساختند و والاترین آن زیگورات نامیده میشد و معنای آن بالا رفتن به سوی آسمان است. آنها زیگورات را بر بلندیها میساختند. در زیگوراتها از بهترین و استوارترین مصالح ساختمانی آن زمان بهره گرفته شدهاست. در ایران تلفظ این کلمه از مقالات رومن گیرشمن گرفته شده و بیشتر «زیگورات» خوانده شدهاست، به معنای بلند و برافراشته ساختن. زیگوراتها به شکل هرم هستند اما جنس آنها از خشت یا آجرگلی بودهاست. کهنترین زیگورات بینالنهرین، زیگورات «اور» در شهر اور (عراق کنونی) با قدمت ۴۱۰۰ سال است. زیگورات ها معابد هرم مانندی هستند که در زمان های باستانی در بین النهرین بنا می شدند، این زیگورات ها معمولا در عراق و ایران بنا می شدند.در بالای این زیگورات معبدی وجود دارد که محل دفن شاهزاده نانا، حامی شهر اور است.